یادداشت هایی از جنس ابریشم

زاهدی گوید:جواب چهار نفر مرا سخت تکان داد. اول:مرد فاسدی از کنار من گذشت و منگوشه لباسم را جمع کردم تا به او نخورد. او گفت: ای شیخ خدا میداند که فردا حال ما چه خواهد بود! دوم:مستی دیدم که افتان و خیزان در جاده ای گل الود میرفت به او گفتم قدم ثابت بردار تا نلغزی. گفت:من بلغزم باکی نیست بهوش باش تو نلغزی شیخ! که جماعتی از پی تو خواهند لغزید سوم:کودکی دیدم که چراغی در دست داشت گفتم این روشنایی را از کجا اورده ای؟ کودک چراغ را فوت کرد و ان را خاموش ساخت و گفت: تو که شیخ شهری بگو که این روشنایی کجا رفت؟ چهارم:زنی بسیار زیبا که درحال خشم از شوهرش شکایت میکرد. گفتم اول رویت را بپوشان بعد...

از باغ مي برند چراغانيت کنند تا کاج جشنهاي زمستانيت کنند پوشانده اند روي تو را ابرهاي تار تنها به اين بهانه که بارانيت کنند يوسف به اين رها شدن از چاه دل مبند اين بار مي برند که زندانيت کنند اي گل گمان مبر به شب جشن مي روي شايد به خاک مرده اي ارزانيت کنند يک نقطه بيش فرق رحيم و رجيم نيست از نقطه اي بترس که شيطانيت کنند آب طلب نکرده هميشه مراد نيست شايد بهانه ايست که قربانيت کنند فاضل نظری...